Angiografia

Różne patologie naczyniowe stają się coraz bardziej powszechne. Dotyczą one ogromnej liczby osób na całym świecie. Standardowe metody (ultrasonografia, kolorowa dupleksografia) nie zawsze dostarczają informacji. Obecnie do badania stanu naczyń krwionośnych aktywnie wykorzystuje się nową technikę – angiografię.

Jest to jeden z najbardziej pouczających sposobów badania naczyń krwionośnych w dowolnej części ciała (kończyny, głowa, serce itp.).

Co to jest angiografia?

Angiografia to nowoczesna radiologiczna metoda kontrastowa służąca do diagnostyki chorób naczyń.

Umożliwia ocenę:

  • Integralność i struktura sieci naczyniowej
  • Tętnice prawidłowe i dodatkowe
  • Układ tętnic
  • Wielkość światła
  • Wzorce przepływu krwi.
  • Angiografia głowy, kończyn, serca oraz innych narządów i części ciała jest obecnie najdokładniejszą i najbardziej precyzyjną metodą diagnozowania nieprawidłowości naczyniowych. Angiografię wykonuje się przez doświadczonych lekarzy. Skierowania wystawiają kardiolodzy i chirurdzy naczyniowi, a także neurolodzy, onkolodzy i inni specjaliści z tej dziedziny.

Jak wykonuje się angiografie różnych naczyń?

Angiografię kończyn, serca, mózgu oraz innych części ciała i narządów wykonuje się według standardowego schematu, w kilku etapach. Badanie przeprowadza się przez zespół lekarzy.

Przygotowanie

Obszar, przez który będzie wprowadzany instrument, jest poddawany działaniu środka antyseptycznego. Miejsce wkłucia jest znieczulane środkiem znieczulającym.

Procedura jest następująca:

W celu uzyskania dostępu do badanej tętnicy wykonuje się nacięcie na skórze. Następnie umieszcza się wydrążoną krótką rurkę (przewodnik). Wewnątrz prowadnicy umieszczany jest cewnik. Rurka jest podciągana do ostium naczynia i monitorowana za pomocą promieniowania rentgenowskiego. Następnie wstrzykiwany jest kontrast i wykonywane jest zdjęcie.

Angiografia mózgu

Angiografia naczyń mózgowych jest wykonywana zgodnie ze standardową procedurą. Podczas zabiegu do tętnicy udowej, łokciowej, ramiennej lub podobojczykowej wprowadza się cewnik. Zdjęcia rentgenowskie wykonuje się po podaniu pierwszej dawki kontrastu. Angiografię naczyń głowy wykonuje się jednocześnie w kilku projekcjach (bocznej i czołowej). Obrazy są natychmiast oceniane. Wykonuje się drugie wstrzyknięcie kontrastu w celu zbadania obszarów peryferyjnych. Po przejściu kontrastu przez tkanki pojawia się on w żyłach. Na tym etapie wykonuje się jeszcze kilka zdjęć. Następnie cewnik jest usuwany. Badanie zostało zakończone. Zabieg nie powoduje znacznego dyskomfortu. Niektórzy pacjenci skarżą się jedynie na nieprzyjemny metaliczny posmak w ustach i uczucie krwi napływającej do głowy podczas wstrzykiwania kontrastu. Dolegliwości szybko mijają bez pomocy lekarskiej.

Angiografia wieńcowa lub koronarografia

Angiografia wieńcowa nazywana jest także koronarografią. Polega ona na wprowadzeniu cewnika do tętnicy udowej lub tętnicy promieniowej w nadgarstku. Cewnik jest wprowadzany do aorty pod kontrolą promieniowania rentgenowskiego. Gdy rurka dotrze do odpowiednich naczyń, podawany jest kontrast. Jest on wstrzykiwany na przemian do prawej i lewej tętnicy. Zdjęcia rentgenowskie wykonuje się, gdy kontrast wypełnia światło naczyń krwionośnych serca.

Kiedy środek kontrastowy wypełnia naczynia, pacjenci odczuwają przejściowe uczucie ciepła (głównie na twarzy). Mogą również wystąpić zaburzenia rytmu serca. Zwykle są one wywoływane przez cewnik dotykający ścian serca. W niektórych przypadkach u pacjentów występują zawroty głowy spowodowane ogólnym spadkiem ciśnienia krwi. Do rzadkich działań niepożądanych należą nudności i kaszel.

Ważne: Wszystkie odczucia należy zgłaszać lekarzowi wykonującemu angiografię naczyń serca. Pozwoli to szybko wyeliminować dyskomfort i zmniejszyć ryzyko związane z zabiegiem.

Angiografia naczyń kończyn

Angiografię kończyn wykonuje się w celu zdiagnozowania tętnic i żył kończyn dolnych i górnych. Podczas badania do tętnicy ramiennej, tętnicy udowej lub aorty brzusznej wstrzykuje się środek kontrastowy. Jeśli konieczne jest zbadanie naczyń stóp i kończyn dolnych, wykonuje się nakłucie tętnicy piszczelowej tylnej. Po wypełnieniu naczyń kontrastem wykonuje się seryjne zdjęcia rentgenowskie. Do wykonywania zdjęć wykorzystuje się lampy rentgenowskie, które są ustawione prostopadle i włączane jednocześnie w określonych odstępach czasu.

Podczas badania pacjent nie odczuwa żadnego dyskomfortu, jedynie metaliczny smak w ustach i uczucie ciepła przez kilka minut po wstrzyknięciu kontrastu.

Wskazania do angiografii

Główne wskazania do wykonania angiografii naczyń mózgowych to:

  • Tętniak. Ta patologia jest niebezpieczna, ponieważ może spowodować udar mózgu.
  • Naczyniak. Badanie pozwala wykryć guzy naczyniowe, które charakteryzują się splotami naczyniowymi i gąbczastymi jamami.
  • Udar niedokrwienny mózgu. Badanie to wykonuje się w celu określenia konieczności rozpuszczenia skrzepliny, gdy tętnica jest zablokowana w ponad 95%.
  • Udar krwotoczny mózgu. Podczas diagnozy specjaliści identyfikują źródło krwotoku
  • Krwiak. Wykonuje się angiografię naczyń głowy w celu określenia wielkości krwiaka i jego lokalizacji.
  • Tumor. Podczas badania można określić wielkość masy i jej charakter.
  • Uraz mózgu. Badanie ujawnia konsekwencje takiej traumy
  • Malformacja naczyniowa. Diagnostyka określa lokalizację patologii i źródło krwawienia

Wskazania do angiografii kończyn

Angiografię naczyń kończyn wykonuje się w celu:

  • Wykrywanie choroby miażdżycowej. Podczas badania specjaliści określają stopień zwężenia naczyń krwionośnych.
  • Wykrywanie zespołu stopy cukrzycowej.
  • Występowanie skrzeplin muralnych, które powodują zwężenie tętnic
  • Wykrywanie zakrzepicy i zakrzepowo-zarostowego zapalenia żył. Diagnostyka obejmuje określenie wielkości i położenia skrzepliny oraz stopnia zwężenia lub całkowitego zamknięcia tętnicy.
  • Monitorowanie skuteczności leczenia farmakologicznego lub chirurgicznego. Można ocenić wyniki leczenia oraz to, czy nastąpiło zmniejszenie ilości złogów w naczyniach krwionośnych lub zakrzepów oraz normalizacja światła naczynia krwionośnego.
  • Poszukiwanie rannych obszarów z uszkodzonymi naczyniami krwionośnymi. Badanie ujawnia ich deformacje
  • Wykrywanie tętniaków rozwarstwiających tętnic. Badanie ujawnia miejsce, w którym doszło do uszkodzenia ściany tętnicy, a także zakres uszkodzenia
  • Wskazania do angiografii wieńcowej

Angiografię naczyń serca (wieńcowych)wykonuje się w przypadku podejrzenia chorób i stanów patologicznych, takich jak:

  • Choroba wieńcowa serca. W trakcie diagnostyki ujawnia się stopień uszkodzenia naczyń krwionośnych
  • Zawał. Badanie pozwala na znalezienie obszaru z zaburzonym krążeniem krwi i określenie stopnia zablokowania tętnic.
  • Atherosclerosis. Angiografia naczyń serca daje możliwość określenia rozległości procesu i stopnia jego rozwoju
  • Wady wrodzone. Badanie przeprowadza się w celu określenia rodzaju patologii. Diagnoza jest również konieczna, jeśli planuje się interwencję chirurgiczną. Angiografia jest pomocna w ocenie konieczności wykonania zabiegu chirurgicznego.

Przygotowanie do angiografii

Podczas wizyty pacjent powinien poinformować lekarza o wszelkich przewlekłych chorobach i przyjmowanych lekach. Przed diagnozą może być konieczne odstawienie niektórych leków, ponieważ mogą one wpływać na stan naczyń lub przebieg operacji. Należy również wspomnieć o uczuleniu na leki przeciwbólowe, preparaty jodu (stosowane jako środki kontrastowe) i leki uspokajające. Jeśli pacjentka jest w ciąży, również musi poinformować o tym lekarza, ponieważ promieniowanie rentgenowskie jest niebezpieczne dla płodu i badanie będzie przeciwwskazane.

Przed wykonaniem angiografii należy wykonać szereg badań i przeprowadzić kompleksową kontrolę organizmu.

Przygotowania wstępne

Dwa tygodnie przed badaniem należy unikać spożywania napojów alkoholowych.
Na tydzień przed diagnozą należy zaprzestać przyjmowania leków rozrzedzających krew.
Badanie na 3-5 dni przed angiografią
1-2 dni przed badaniem pobierana jest próbka tolerancji środka kontrastowego.
Ważne: Angiografii nie wykonuje się w przypadku wystąpienia reakcji alergicznych na kontrast: zaburzeń pracy serca, nieżytu nosa, zapalenia spojówek, pokrzywki itp. Wcześniejsze poddanie się badaniu jest całkowicie bezpieczne dla pacjenta. Wynika to z faktu, że dożylnie podaje się tylko 0,1 ml roztworu. Szybko eliminuje się z organizmu. Test wykonuje się pod nadzorem lekarza, co zapobiega poważnym, zagrażającym życiu reakcjom w organizmie.

W nocy przed badaniem należy:

  • Oczyścić jelita. Stosować czopki glicerynowe lub lewatywy
  • Weź prysznic
  • Usuń włosy w miejscu wkłucia (lekarz poinformuje Cię o tym)
  • Należy przyjmować leki uspokajające zalecone przez lekarza. Nowoczesne leki pomogą Ci się uspokoić i spokojnie zasnąć.
  • Zażyj lek przeciwhistaminowy. Pomogą one zapobiec reakcjom alergicznym na środek kontrastowy i inne stosowane leki.

Przygotowania w dniu angiografii

Rano w dniu badania

  • Unikaj jedzenia. W przypadku podania kontrastu mogą wystąpić wymioty.
  • Nie należy pić żadnych płynów (w tym wody). Może to również powodować wymioty.
  • Zaleca się, aby bezpośrednio przed zabiegiem opróżnić pęcherz moczowy.

Przygotowanie specjalne

Pacjenci, u których w trakcie badania stwierdzono pewne schorzenia, muszą przejść specjalne przygotowanie:

Nadciśnienie tętnicze. Przed zabiegiem konieczne jest unormowanie ciśnienia tętniczego. Jest to możliwe dzięki przyjmowaniu różnych leków zaleconych przez lekarza
Zaburzenia rytmu serca. Zwykle przepisuje się potas lub glikozydy nasercowe.
Choroba tętnic wieńcowych.
Przewlekłe procesy zapalne. W przypadku zapalenia oskrzeli, zapalenia szczęki i migdałków z wyprzedzeniem przepisuje się antybiotyki. Przyjmuje się je przez 10-14 dni przed postawieniem diagnozy.
Pacjenci z różnymi patologiami nerek również wymagają specjalnego przygotowania. Przedtem ciało musi być nasycone wodą (nawodnienie). Po zabiegu substancja kontrastowa szybko usuwa się z organizmu.

Przeciwwskazania do angiografii

Angiografia ma wiele przeciwwskazań.

Należą do nich:

  • Ostre infekcje i stany zapalne. W ich obecności niebezpieczne mikroorganizmy mogą przedostać się do krwiobiegu podczas badania. Powodują one zwiększone ryzyko wystąpienia zapalenia naczyń krwionośnych. W niektórych przypadkach w miejscu wprowadzenia cewnika do naczynia może pojawić się ropienie
  • Choroby psychiczne. Podczas badania pacjent musi być w stanie ściśle przestrzegać wszystkich instrukcji wydawanych przez lekarzy oraz regularnie zgłaszać swój stan i wszelkie zmiany. W przypadku zaburzeń psychicznych często nie jest to możliwe. Ponadto sytuacja stresowa (sama procedura) przyczynia się do pogorszenia ogólnego samopoczucia
  • Niewydolność nerek. W tej patologii środek kontrastowy jest niebezpieczny, ponieważ działa drażniąco na nerki i uniemożliwia normalny odpływ moczu, powodując zatrzymanie leku w organizmie.
  • Zaburzenia krzepnięcia krwi. Zarówno zmniejszona, jak i zwiększona krzepliwość krwi to nieprawidłowości, które mogą powodować zagrożenie życia. Na przykład krew o wysokiej krzepliwości może tworzyć skrzepy krwi. Zmniejszona krzepliwość krwi jest często przyczyną poważnych krwawień.
  • Ciąża. promieniowanie rentgenowskie stosowane do monitorowania procedury może powodować nieprawidłowości u płodu
  • Niewydolność wątroby. W tej patologii, na skutek stresu i ekspozycji na środek kontrastowy, może dojść do niebezpiecznego stanu, jakim jest śpiączka wątrobowa.
  • Zakrzepowe zapalenie żył. W tej patologii może dojść do nasilenia procesu zapalnego (w momencie podania środka kontrastowego), co zwiększa prawdopodobieństwo zablokowania naczynia, a nawet oderwania skrzepliny.
  • Alergie. Podczas zabiegu może dojść do toksycznego zapalenia skóry, obrzęku naczynioruchowego lub wstrząsu anafilaktycznego.
  • Niewydolność serca. Nierzadko podczas badania ciśnienie krwi może wzrosnąć lub spaść. Możliwe są również zmiany w rytmie serca. Te warunki mogą być niebezpieczne dla pacjentów z niewydolnością serca